ОТБАСЫ МЕН МЕКТЕП: ЖАСӨСПІРІМДЕР ҚҰҚЫҚБҰЗУШЫЛЫҒЫНЫҢ АЛДЫН АЛУДАҒЫ БІРЛЕСКЕН ЖАУАПКЕРШІЛІК

Бала тәрбиесіндегі бақылау, сенім және ынтымақтастық

«Бала – біздің болашағымыз» деген сөздің астарында үлкен жауапкершілік жатыр. Әр ата-ана баласының білімді, тәрбиелі, елге пайдалы азамат болып өскенін қалайды. Ал сол мақсатқа жетудің ең сенімді жолы – отбасы мен мектептің бір бағытта әрекет етуі.

Жасөспірімдер арасындағы құқықбұзушылықтың алдын алу мәселесіне келгенде де мектеп пен ата-ананың жауапкершілігін бір-бірінен бөліп қарауға болмайды. Мектеп тәрбие береді, отбасы тәрбиелейді деген түсініктен гөрі, «Біз баланы бірге тәрбиелейміз» деген ортақ ұстаным қалыптасуы қажет.

Балаға ең алдымен ата-ананың назары қажет

Жасөспірімдік кезең – баланың мінезі мен дүниетанымында үлкен өзгерістер болатын уақыт. Ол өзіндік пікір қалыптастырады, құрбы-құрдастарының ортасына бейімделуге тырысады, кей жағдайда ересектердің талабына қарсылық білдіреді.

Осындай кезеңде ата-ананың баласымен қарым-қатынасы ерекше маңызға ие.

Кейде «Баламның киімі бүтін, тамағы тоқ, сабағына барып жүр» деп оның ішкі жан дүниесіндегі өзгерістерге жеткілікті көңіл бөлмей жатамыз. Ал жасөспірімге материалдық қажеттіліктен бөлек ата-анасының уақыты, назары, жылы сөзі мен сенімі қажет.

«Бүгін күнің қалай өтті?», «Сені не мазалайды?», «Мен саған қалай көмектесе аламын?» деген қарапайым сұрақтардың өзі баланың ата-анасына сенім артуына ықпал етеді.

«Менің балам ондай емес» деген түсінік мәселені шешпейді

Құқықбұзушылықтың алдын алуда ата-ана мен мектеп арасындағы ашық байланыс аса маңызды.

Мұғалім немесе сынып жетекшісі баланың мінез-құлқындағы өзгерісті айтып, ата-анамен байланыс орнатса, оны бірден баланы кінәлау деп қабылдамаған жөн. Мектеп тарапынан айтылған ескерту – мәселені ушықтырмай тұрып бірлесіп шешуге жасалған қадам болуы мүмкін.

Баланың қателігін жасыру оны қорғау емес. Керісінше, қателігін түсіндіріп, дұрыс қорытынды жасауына көмектесу – шынайы қамқорлық.